Hoe hoogbejaarden hun grenzen verlegden. En ik ook.

Veel verhalen gaan over grenzen verleggen. Zoals het onderstaande verhaal dat ik opdeed in een verzorgingstehuis met tachtig- en negentigjarigen.

“Had ik maar een voorbeeldje meegenomen, want ik kan helemaal niet schilderen”, klaagde een hoogbejaarde mevrouw. “En ik weet ook helemaal niet wat ik moet maken.”

Ik was in haar verzorgingshuis aanwezig als ‘helpende hand’ om de bewoners een gezellige schildermiddag te bezorgen. Maar toen ik deze mevrouw hoorde praten, kreeg ik er een hard hoofd in. Helemaal toen ik hoorde dat de meeste deelnemers nog nooit eerder geschilderd hadden en er enorm tegenop zagen.

Hoe gingen we met dit stel mopperige bejaarden een mooie middag beleven?

Gelukkig hadden we een ervaren workshopleidster ingeschakeld die daar wel raad mee wist: Miep. “Pak een brede kwast, een dikke klodder verf en schilder een cirkel”, gaf Miep als opdracht.

De bewoners doopten aarzelend de kwast in de kanariegele verf. Dat kan ik nog wel, zag ik ze denken. In opperste concentratie draaiden ze een cirkel.

Mieps volgende opdracht was om met een andere kleur verf een vierkant te schilderen. Gebruik vooral veel verf, spoorde ze nogmaals aan. Daarna volgde een driehoek en een slinger.

Dwars over het schilderij

Die slinger begon lastiger te worden, want de meeste deelnemers hadden weinig witruimte meer over op hun doek. Er dwars overheen dan maar?

Ja, daar gingen ze!

Schilder nu in een nieuwe kleur je naam in grote letters op het doek, zei Miep. Véél verf gebruiken!

Daar verschenen in grote letters Jan, Dora, Trees en Leo. Het resultaat zag er eigenlijk best mooi uit, knikten ze tegen elkaar.

“Klaar!”, zei Dora opgewekt. “Dit schilderij hang ik op mijn kamer.”

Maar Miep was nog niet klaar. Ze spoorde iedereen aan om tegenover elkaar te gaan staan met de natte kant van het schilderij naar voren.  “Druk twee schilderijen tegen elkaar aan”, zei ze. “Stevig wrijven en pletten maar.”

Sommige bewoners keken aarzelend rond. Deze opdracht klonk wel erg gek.

Twee begeleidsters namen vervolgens spontaan het voortouw. Hup, daar kledderden hun doeken vol natte verf tegen elkaar aan.

De andere deelnemers volgden al snel het voorbeeld. Er klonk volop gelach en verbaasde uitroepen. Het resultaat van al het geklieder was wild en verbluffend: een bonte mix aan strepen, kleuren en vegen, waar iedereen vrolijk van werd.

“Dit is moderne kunst”, zei een meneer. Zijn toon verraadde dat hij gewoonlijk hier geen liefhebber van was. Toen hij zijn eigen werk nog eens aandachtig bestudeerde, trok er een glimlach over zijn gezicht. Hij had zichzelf verrast.

Verhalen gaan over grenzen verleggen

Ik denk regelmatig aan deze middag terug. Als deze hoogbejaarde bewoners open staan om iets uit te proberen wat van te voren nog nooit in hun hoofd opgekomen is, dan moet dat voor jongere mensen toch alleen maar makkelijker zijn.

Veel verhalen gaan over grenzen verleggen, in het diepe springen en verder reiken dan je eerst voor mogelijk houdt. Dit verhaal is voor mij daar een prachtvoorbeeld van.

Daarnaast beleefde ik op deze middag hoe mensen samen enthousiast worden over iets waar ze eerst totaal geen zin in hadden. Dat kwam omdat ze het stap voor stap deden. Iedere stap was ook nog eens supermakkelijk uitvoerbaar.

Ook de twee begeleidsters die het voortouw namen, speelden een belangrijke rol. Voorbeeldgedrag is besmettelijk en misschien zelfs onweerstaanbaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Sigrid

Ik ben een verhalenmaker met een journalistieke achtergrond, die de kracht van storytelling en creatief denken aan elkaar knoopt. Als bedenker en uitvoerder van verhaalconcepten help ik publieke organisaties en maatschappelijke instellingen om mensen te raken en in beweging te brengen.

Print Friendly, PDF & Email

Je vindt dit misschien ook leuk

5 Reacties

  • Olga april 29, 2013  

    Inspiratie: Denk nooit dat je te oud bent voor iets nieuws.

  • Karien Fabius april 29, 2013  

    Wat een mooi beschreven verhaal en zeker inspirerend.
    Het doet me denken aan muziek en dans beleven met bewoners in een verzorgingshuis. Aan een vrouw die alleen nog haar rechterarm kon bewegen en daarmee ritmisch tikte omdat het mocht. En omdat de muziek haar raakte. Ze was zo muzikaal. “Het brengt je tot je een einde”, waren haar woorden na de activiteit. Een paar maanden later, was het haar einde. Fijn dat ze hier nog van heeft mogen genieten.

    • Sigrid van Iersel april 29, 2013  

      Dank voor je reactie en je verhaal, Karien! Prachtig.
      Bij het televisieprogramma Golden Oldies zag ik iets soortgelijks. De energie die bij deze mensen loskwam omdat ze iets deden dat ze eerder niet voor mogelijk hadden gehouden… En de kracht van muziek, ook al is het een heel ander genre. Geweldig.

  • Hans de Gruijter april 30, 2013  

    Grenzen verleggen lastig? Zelfs 80- en 90-jarigen kunnen het!

  • Jizzca mei 1, 2013  

    Mooi! RT @marjanwijn: Je bent nooit te oud om te leren. Prachtig verhaal van @sigridvaniersel.