Herkennen we talent wel?

Waarom superieure kwaliteit niet genoeg is

Bij de ingang van metrostation L’Enfant Plaza in Washington DC stond 43 minuten lang een straatmuzikant met een honkbalpet te spelen op zijn viool. Het was een test, maar dat wist niemand.

Het was ochtendspitsuur. Op dit tijdstip liepen naar schatting 1000 mensen door het station naar hun werk.

Slechts zes mensen stopten voor de muzikant en bleven even staan. Ongeveer 20 mensen gaven de muzikant geld, maar liepen verder in hun gewone tempo door. Alles bij elkaar haalde de violist 32,17 dollar op.

Toen hij ophield met spelen en het weer stil werd, merkte niemand dat op. Laat staan dat er een applausje klonk.

Wereldberoemde muzikant

De muzikant was Joshua Bell, een van de beste musici ter wereld. Hij speelde bij het metrostation geen huis-, tuin- en keukendeuntjes, maar fameuze stukken van Bach en andere meesterwerken. Zijn Stradivarius was 3,5 miljoen dollar waard.

Twee dagen daarvoor had hij een optreden gegeven in het uitverkochte theater van Boston. De kosten van de tickets voor dit optreden waren 100 dollar per plaats.

Bell speelde incognito in het metrostation op uitnodiging van de Washington Post. Het optreden was een onderdeel van een sociaal experiment over waarneming, smaak en prioriteiten bij mensen. De gebeurtenis werd vastgelegd in een filmpje dat de hele wereld over ging: Stop and hear the music.

Wat gebeurde hier?

Dit experiment heeft velen aan het denken gezet.

Want de vraag die dit experiment oproept is of we talent wel weten te waarderen en herkennen, als dat talent zich in een onverwachte context presenteert. Kunnen wij in een gewone omgeving op een ongewoon uur schoonheid herkennen? Hoe vast zitten wij in onze eigen referentiekaders?

En de meest indringende vraag: als we geen tijd hebben om te blijven staan en te luisteren naar een van de beste musici ter wereld, hoeveel andere zaken gaan dan aan ons voorbij?

Talent of muzieksmaak

Het experiment laat ook nog iets anders zien: alleen kwaliteit is niet altijd genoeg om mensen direct te raken.

Dat geldt ook voor voorstellen die je in een vergadering presenteert of een plan dat je ontwikkeld hebt. Natuurlijk is de kwaliteit of de inhoud daarvan superbelangrijk. Maar zonder bijbehorende context, vorm of verhaal kom je er niet.

De wijze waarop je ideeën en ambities presenteert – het bijbehorende verhaal – is vaak doorslaggevend voor de impact van je plan of voorstel. Goed om bij stil te staan als je de volgende keer je superinhoudelijke en doorwrochte voorstel doet.

 

Over Sigrid

Ik ben een verhalenmaker met een journalistieke achtergrond, die de kracht van storytelling en creatief denken aan elkaar knoopt. Als bedenker en uitvoerder van verhaalconcepten help ik publieke organisaties en maatschappelijke instellingen om mensen te raken en in beweging te brengen.
Print Friendly, PDF & Email

Je vindt dit misschien ook leuk