De prille vertoning van jouw love project

Niet af en het toch doen

Houd je je prille project voor jezelf totdat het voldoende rijp is om aan de wereld te tonen? Of laat je je love project juist wel aan de wereld zien?

Heb jij een plan, maar durf je er nog niet zo goed mee naar buiten te treden?

Misschien ben je bang dat anderen het overdreven, overbodig of gewoon gek vinden. Of je idee voelt nog zo kwetsbaar, dat je het liever in je eigen hoofd eerst nog wat extra levenskracht laat opdoen.

Het is ook mogelijk dat je je afvraagt wie erop zit te wachten…

Allemaal herkenbare redenen. Maar juist bij dit soort overwegingen zou ik zeggen: deel juist wel je idee. En wel meteen!

 

Hoe lang laat je een idee sudderen?

Ik neem je even mee naar mijn eigen ervaringen.

Vorige keer deelde ik mijn plan met je om een boek te schrijven over toekomstig werkgeluk. Maar het plan dateert eerlijk gezegd al van vorig jaar juni. Toen gaf ik mijn eindpresentatie over werk aan de Rozenbrood Trendacademy, waarmee ik mijn opleiding trendwatching afrondde.

De betekenis van werk is een thema dat breed leeft, merk ik in uiteenlopende gesprekken. Mensen raken gefrustreerd omdat ze ondanks hun bevlogenheid niet vooruit kunnen.

Er worden nare spelletjes gespeeld, waardoor mensen de deur uit gewerkt worden. En aan de andere kant stellen organisaties Chief Happiness Officers aan. Niet zonder reden: werkgeluk van medewerkers is de bepalende factor voor het uiteindelijke succes van de organisatie.

Daarnaast is werk een cruciale factor bij zingeving en de vormgeving van onze identiteit. Werk is de nieuwe kerk, las ik onlangs in de krant.

De vraag hoe we lang en gelukkig blijven leven en werken, maakte me dus nieuwsgierig. Dit onderwerp smaakte naar meer. En ik dacht aan een boek. Maar ik had geen goede invalshoek, dus het idee sudderde maandenlang in mijn hoofd.

Maar wanneer is het idee gaar gekookt?

En wanneer kook je een idee helemaal stuk en komt het nooit tot wasdom?

Voor mij veranderde alles toen ik het interview las met Andrea Maier (hoogleraar veroudering) over haar nieuwe boek Eeuwig Houdbaar. Zij voorspelt dat we in de toekomst met enige aanpassingen op gezonde wijze wel 130 kunnen worden. Opeens had ik daar mijn invalshoek: hoe geven we langdurige betekenis aan ons leven (al dan niet via werk) als we steeds langer blijven leven?

Natuurlijk had ik nog steeds mijn twijfels: misschien is het idee nog niet goed genoeg. En het is nog niet uitgekristalliseerd.

Maar ik voelde kortsluiting in mijn hoofd.

Voel hoe bloedeng het is. En doe het toch.

Dus ik zette de twijfels overboord en deelde mijn idee via mijn blog en sociale media.

En het mooie is dat ik toen al snel ontdekte dat ik een waardevol punt te pakken had, want ik kreeg van alle kanten boeken, tips en artikelen aangereikt. Tientallen mensen deelden al hun verhalen via deze vragenlijst. Vele anderen spreken me erover aan en vertellen over hun ideeën.

Dit leeft!

Dat bemoedigt enorm.

Meer nog: nu weet ik zeker dat er mensen op dit boek zitten te wachten.

Het is geen privéhobby meer dat ik bij wat minder energie stilletjes in de coulissen kan schuiven. Nee, ik voel me nu verplicht om er echt mee aan de slag te gaan. Een betere stok achter de deur is er niet.

Dus als jij een van degenen bent die gereageerd heeft: enorm bedankt!

 

 

 

 

 

Over Sigrid

Ik ben een verhalenmaker met een journalistieke achtergrond, die de kracht van storytelling en creatief denken aan elkaar knoopt. Als bedenker en uitvoerder van verhaalconcepten help ik publieke organisaties en maatschappelijke instellingen om mensen te raken en in
beweging te brengen.

Over de toepassing van verhaaltechnieken in teksten schreef ik het boek Toverballen voor het Brein.
Ook schreef ik met Marenthe de Bruijne het boek Lenig Denken (over creatieve denktechnieken)

 

Print Friendly

Je vindt dit misschien ook leuk