Zonder twijfel geen zoektocht naar nieuwe wegen

Eigenlijk verwachtte ik dat ik me na mijn studie direct kon melden bij het Arbeidsbureau als de 800.000-zoveelste werkloze. Maar zo liep het niet.

 

Volgens sociologen behoorden jongeren zoals ik tot de generatie Nix: de verloren generatie. Begin jaren tachtig was de werkloosheid ongekend hoog. 10,7 procent van de beroepsbevolking zat thuis.

In die neerslachtige sfeer begon ik met mijn studie Nederlandse taal- en letterkunde. Met een studie letteren kwam je echt niet aan de bak, zo werd overal verkondigd. Dus ik dacht dat ik nóóóit een fatsoenlijke baan zou krijgen. En zeker niet in mijn droomvak: de journalistiek.

Was ik onzeker?

Ja, het sombere toekomstperspectief drukte zwaar op mij.

Werd ik lamlendig?

Toch niet.

Ik deed tijdens mijn studie van alles om mij toch te kwalificeren voor de arbeidsmarkt, zoals stages en extra vakken bij andere studies. Ik deed bovendien vrijwilligerswerk op diverse redacties van studentenbladen en andere tijdschriften.

Maar het belangrijkste obstakel zat in mijzelf. Ik vond het ontzettend moeilijk om iemand aan te spreken.

In de gangen van het collegezalencomplex zag ik een gewichtige hoogleraar lopen. Hij had voor een enkeling een stage beschikbaar op de kunstredactie van Dagblad De Gelderlander. Daar zou ik vast niet voor in aanmerking komen, verwachtte ik. Te veel liefhebbers.

Maar het was nu of nooit, dus ik schoot hem toch aan.

Een schot in de roos: er was net een plek beschikbaar en hij schoof mij direct bij de krant naar voren als de nieuwe kandidaat. Ik was in de zevende hemel.

De kunstredactie bood me vervolgens alle kansen om veel te schrijven, te interviewen en recensies te maken. Een warm bad, waar ik mij helemaal in mijn element voelde.

Ik reisde zelfs op eigen initiatief naar Parijs om mijn favoriete schrijver Hella Haasse te interviewen. Het artikel verscheen bijna paginagroot in de zaterdagkrant.

Later bleek deze stage van cruciaal belang om aangenomen te worden bij mijn eerste werkgever, het Noordhollands Dagblad. Dat was het begin van mijn loopbaan in de journalistiek.

Zorgen over de toekomst

We zijn nu enkele decennia verder. Ook nu zijn veel mensen zorgelijk over de toekomst.

Ze dreigen hun baan of opdrachtgevers te verliezen. Of ze zien de baan waar ze ooit met liefde voor gekozen hebben, uitgekleed worden. Vertrouwde beroepen verdwijnen of veranderen ingrijpend van karakter, zoals ook met de journalistiek gebeurd is. De strijd om de overgebleven banen en opdrachten is vaak keihard.


Illustraties: Sabine Verkoren

Twijfel over de routebeschrijving

Het doet me denken aan een wandeling door het bos, waarbij je een routebeschrijving volgt. Je bent goed voorbereid van start gegaan. Van te voren heb je de route nauwkeurig bestudeerd.

Maar onderweg twijfel je ineens of je wel op de goede weg bent. Dan pas ga je goed om je heen kijken. Je ziet bordjes, namen, planten en wegen die je voorheen niet zijn opgevallen.

Juist door deze twijfel word je ineens gevoeliger voor nieuwe waarnemingen. Je reageert alerter. Je neemt je omgeving beter waar en ziet mogelijkheden om tot nieuwe oplossingen te komen. Je let ineens op de zonnestand, die aanwijzingen kan bevatten over de richting van je route.

Je wordt eigenlijk heel creatief. En je durft ineens voortvarend te handelen.

Hoe gaat het verder?

Er zal altijd onzekerheid zijn over het verdere verloop van je werk. Je hebt tegelijkertijd ook altijd middelen om een nieuwe weg te vinden, ook als je denkt dat je op een doodlopende weg bent beland.

Alertheid is wel een vereiste.

Daarin kun je jezelf trainen. Door jezelf in nieuwe situaties te brengen. Door regelmatig te dwalen zonder hulpstukken bijvoorbeeld.

Doembeeld dat niet bleek te kloppen

Ik heb mezelf jarenlang verteld dat het doembeeld van eeuwige werkloosheid mij tijdens die studiejaren parten heeft gespeeld. En hoe jammer dat was, want die angst was achteraf gezien helemaal niet nodig geweest.

Nu zie ik dat er ook een ander verhaal te vertellen is.

Door de twijfel over mijn toekomstperspectief was ik extra alert op kansen en zette ik zelfs mijn bedeesdheid opzij om die stage te bemachtigen.

Ik regelde dat ik naar Parijs kon om een topschrijfster te interviewen. Ik verhuisde vanuit zuid-Nederland naar de kop van Noord-Holland voor mijn allereerste baan, waar ik opnieuw alle kansen kreeg. Zonder die knagende twijfel had ik dat allemaal nooit gedaan.

En hoe doe jij dat?

 

 

Over Sigrid

Verhalenmaker | Creatieve Gids | Praktisch idealist | Auteur | Trendonderzoeker | Beeldmaker | Conceptontwikkelaar | Journalist |  Neerlandica

Sigrid werkte twintig jaar als journalist en bladenmaker voordat ze in 2009 haar eigen bedrijf startte. Ze helpt maatschappelijke instellingen en publieke organisaties aan verhalen die mensen in beweging brengen.

Inmiddels geeft zij haar kennis en ervaring ook door aan ervaren professionals via haar online programma’s en boeken, zoals Lenig Denken en Toverballen voor het Brein.

Zij werkt intensief één op één met bevlogen professionals en inspireert hen bij het ontwikkelen van creatieve plannen en storytelling. Daarmee helpt ze hen om de beste versie van zichzelf te worden en hun verhaal te laten sprankelen

Meer ontdekken over verhalen en creatief denken? Laat je hier inspireren!

 

You may also like

2 comments

  • Alida Boersma maart 20, 2015  

    Mooi geschreven en waar, je moet blijven rondkijken naar de kansen.
    Ik denk meteen ook aan het schilderij bij mij in huis: De weg is niet de vraag waarheen, de weg is de vraag hoe.

    (Naar het nummer van de Dijk)

    Groet, Alida