We hebben allemaal onze blinde vlekken. Gelukkig leer je in de loop der jaren beter in je eigen dodehoekspiegel te kijken. Via die spiegel heb ik veel geleerd over de verhalen die ik mezelf vertelde.

Tijdens mijn vroegere werk als verslaggever moest ik eens naar een persconferentie in het Provinciehuis, waar een reeks bestuurders een belangrijke overeenkomst bekend ging maken. Maar tijdens een regenachtige avondspits kwam ik met mijn auto hopeloos vast te zitten in het verkeer.

Onderweg vrat ik mezelf helemaal op en spoelde ik almaar dezelfde gedachte door mijn hoofd: wat een afgang om veel te laat te komen en daardoor alle belangrijke informatie te missen.

Inderdaad kwam ik grandioos te laat op de persconferentie. Mijn lijf zat vol stress, omdat ik ook niet direct een parkeerplek had kunnen vinden.

Hijgend sprintte ik de imposante trap op naar de zaal van Provinciale Staten. Zo zacht mogelijk duwde ik tegen de zware deur, die ratelend van zijn plek schoof.

Ik stond direct oog in oog met alle bestuurders, die in een rij naast elkaar zaten achter een statige tafel. Het waren er nog meer dan ik had verwacht. Ze keken me allemaal verwachtingsvol aan.

“Welkom mevrouw Van Iersel”, zei de voorzitter. “Fijn dat u er bent, neemt u plaats!”

Perplex ging ik zitten op een van de vrijgehouden stoelen. Een bode kwam aangesneld met een kop koffie. Een andere medewerker schoof mij de map met persinformatie toe.

Ik kreeg geen vermanende woorden over mijn late komst, maar ik werd juist warm verwelkomd. Dat was het laatste dat ik had verwacht.

Leren en onderzoeken

Deze gebeurtenis leerde me dat ik vooral mezelf had dwarsgezeten met al mijn innerlijke verwijten.

En dat ik best wat milder mocht zijn voor mezelf.

Maar er was nog meer. Ik keek vaak op tegen mensen die het voor het oog van de wereld helemaal gemaakt hadden. Mensen met indrukwekkende loopbanen of grote mensen in mijn eigen vak.

Ik heb veel van hen geleerd en ontdekt dat zij de antwoorden vaak niet weten. Ze proberen wat, en als het lukt gaan ze ermee door. En zo komen ze een heel eind.

Het is okay om niet alles te weten en nog steeds veel vragen te hebben. Je mag gewoon het leven nemen zoals het komt en doorgaan met verwonderen, leren en ontdekken.

Ik ben geen fan van Tony Robbins, maar deze uitspraak is wel treffend: “The only thing that’s keeping you from getting what you want is the story you keep telling yourself.”

Dit zijn de verhalen die ik mezelf nu vertel:

  • Tegenslagen | Dat problemen en tegenslagen bij het leven horen. Veel dingen lossen zichzelf op als je ze gewoon een poos laat sudderen.
  • Nervositeit | Dat het genoeg is om een gevoel van nervositeit, irritatie of ongemak op te merken. En dat je er dan niets mee hoeft te doen, omdat de bewustwording al afstand schept tussen je emoties en je gedachten. Al dat gepieker en geanalyseer kun je gewoon laten voor wat het is en niet te veroordelen.
  • Waarden | Dat het kennen van je (kern-)waarden je leven een stuk gemakkelijker maakt, omdat je gerichter de juiste keuzes maakt voor dingen echt bij je passen.
    Als je je waarden niet goed kent, kijk je misschien snel naar spullen of succesvolle resultaten om je ontwikkeling te meten. Maar wellicht zit echte rijkdom voor jou eerder in samenwerken met fijne mensen, de vrijheid om je tijd in te delen zoals je zelf wilt, plezier maken en mooie dingen creëren, voluit voor je dierbaren kiezen en weten dat je werk er echt toe doet.
  • Verhaal | Dat je met je verhaal jouw werkelijkheid creëert. En stap voor stap ga je naar die werkelijkheid toewerken.

De hoogste tijd dus om het verhaal te veranderen als het oude niet meer past. Dan verandert de werkelijkheid vanzelf mee. Met een nieuw verhaal bewijs je dat je het wél kan. Of je laat zien dat je handelt volgens de jouw gewenste voorwaarden.

Zeg bijvoorbeeld tegen jezelf: ik ben iemand die daadwerkelijk doet wat ik belangrijk vind. Of: ik ben iemand die zijn plannen daadwerkelijk uitvoert.

Kijk jij wel eens in je dodehoekspiegel? Welk verhaal vertel jij dan aan jezelf?

 

Sprankel!

 

 

 

 

Nieuw boek: Jongleren met Vermicelli

Welk verhaal vertel jij over jezelf, over je leven en over je toekomst? Als je zelf mag kiezen, waarmee inspireer jij dan anderen – en jezelf?

Jongleren met Vermicelli is een werk- en speelboek over het creëren en leven van je eigen verhaal. Het boek leert jou hoe je je verhalen krachtig vormgeeft met storytellingtechnieken en daarmee ook sturing geeft. Want dan blijkt er veel meer mogelijk dan je denkt.

  • Ervaar de creatiekracht van verhalen.
  • Vind de vrijheid om je eigen verhaal te kiezen.
  • En leef je eigen verhaal!

 

Meer info over Jongleren met Vermicelli

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Sigrid

Verhalenmaker | Creatieve Gids | Praktisch idealist | Auteur | Trendonderzoeker | Conceptontwikkelaar | Journalist |  Neerlandica

Hoe meer verhalen, hoe rijker ons leven. Daarom ben ik doorlopend nieuwsgierig naar de verhalen die we elkaar vertellen.

Verhalen vinden, vormen en delen is ook mijn vak als verhalenmaker. Ik help publieke organisaties en maatschappelijke instellingen aan verhalen die mensen in beweging brengen en zo de wereld wat mooier te maken. Dat doe ik met de ontwikkeling van creatieve (media)concepten rondom verhalen, schrijfwerk en persoonlijke begeleiding. Bij alles wat ik doe richt ik me op helderheid, verhaalkracht en betekenis.

Meer weten? Lees dan mijn boeken Lenig Denken en Toverballen voor het Brein. Of laat je hier inspireren!

 

You may also like