Liefde in tijden van corona (5): na de verlamming keert de creativiteit terug

Als er een crisis uitbreekt, ben ik niet op mijn sterkst. Niet in het begin, in ieder geval. Ik weet dat uit een heftige ervaring bij een crisis van jaren geleden, de Bijlmerramp.

Zondagavond 4 oktober 1992. Met vrienden genoten we van een gezellig diner bij mij thuis, toen ik ineens een telefoontje kreeg van een collega die avonddienst had. “Zet nu het Journaal aan”, riep hij op dringende toon.

Op het scherm zagen we een overweldigende vlammenzee. Een kolossale Boeing 747 had zich door twee flats geboord in de Bijlmermeer, enkele tientallen kilometers van ons vandaan.

Waar brandweerlieden en politiemensen meteen naar voren schieten om te helpen, raak ik aan de grond genageld. Geen type waar je wat aan hebt als er een crisis uitbreekt.

Pas toen mijn collega zei dat ik meteen aan de slag moest, drong tot mij door dat hij me niet zomaar belde.

In die tijd was ik dagbladverslaggever, met als standplaats Beverwijk. Een van mijn aandachtsgebieden was het Brandwondencentrum, onderdeel van het Rode Kruis Ziekenhuis. En dat centrum werd die avond ineens heel belangrijk, want naar verwachting zouden tientallen slachtoffers met ernstige brandwonden naar Beverwijk gebracht worden.

Het ziekenhuis had het rampenplan al in werking gesteld.

Als een zombie reed ik naar het ziekenhuis.

Vlak voordat ik met mijn auto de donkere parkeerplaats opreed, hielden enkele politie-agenten mij staande. Ze wezen me erop dat ik de hele route zonder verlichting had gereden.

In het ziekenhuis heerste een huiveringwekkende stilte. Achter de schermen bereidden medici en verpleegkundigen zich voor op de grote invasie van ambulances.

Later op de avond drong de harde waarheid langzaam tot ons door: de meeste slachtoffers waren ter plekke al overleden. Uiteindelijk kwam slechts een handvol patiënten naar het Brandwondencentrum.

Ik keerde geschokt terug naar de redactie.

Alle andere collega’s waren ook naar de redactie gekomen en zaten intensief te typen. Dat hielp.

In enorme eendracht maakten we een topproductie. Zelf schreef ik onder hoge druk mijn reportage over het Brandwondencentrum. Nog nooit zo fijn samengewerkt als tijdens die lange spannende avond.

Ik herken nu het gevoel van toen.

Ook bij deze coronacrisis raakte ik verlamd, al is dit een heel ander soort crisis dan de Bijlmerramp. Ik hoef nu alleen maar thuis te blijven en de gezondheidsregels in acht te nemen.

Hoe moeilijk kan het zijn.

Maar we voelen allemaal dat de wereld is veranderd.

Er hangt collectief verdriet in de lucht om dingen die verloren gaan. We voelen ons enorm onzeker over zaken die nog gaan komen.

Als je midden in zo’n verlieservaring zit, valt het niet mee om gewoon positief te blijven denken en op de oude voet door te gaan. Je moet eerst door de fases van de rouwverwerking, zoals die beschreven zijn door Elisabeth Kübler-Ross. Daarin zijn ook de elementen van storytelling te herkennen uit het werk van de Amerikaanse mytholoog Joseph Campbell, bedenker van de Reis van de held.

Dit zijn de fases van rouwverwerking:

  • De eerste fase staat in het teken van paniek en ongeloof. De schok is te groot, je voelt je vooral verlamd.
  • Daarna kom je in de ontkenningsfase terecht. Je steekt als een struisvogel je kop in het zand. Je hebt nog stille hoop dat het allemaal niet echt waar is.  Je gelooft dat je binnenkort je gewone leven weer kunt voortzetten. Je doet misschien zelfs alsof het nog feest is.
  • Als de waarheid tot je is doorgedrongen, komt boosheid naar boven. Je geeft anderen de schuld en je ziet je eigen aandeel nog niet. Of je voelt je juist schuldig: had je iets wel of juist niet gedaan, dan was het nu anders geweest. In de Reis van de Held van Joseph Campbell kennen we deze fase als ‘de crisis’.
  • Als het dieptepunt bereikt is, kun je weer omhoog klimmen. Dat is de vierde fase: aanvaarding, loslaten, acceptatie. Je accepteert dat dit nu gewoon is wat er gebeurt.
  • In de vijfde fase keert de hoop terug en pak je de draad weer op. Je komt weer in actie en ziet nieuwe mogelijkheden. Je kunt weer creatief zijn. Je bent weer bereid om aan te pakken en nieuwe dingen te leren.

Er is nog een zesde fase toegevoegd aan dit rijtje, en dat is betekenisgeving.

Je hebt de crisis achter je gelaten en bent daardoor een belangrijke ervaring rijker. Je hebt nieuwe inzichten verworven en daardoor ben je wijzer geworden. Je ziet weer de voordelen van de nieuwe situatie. Je gaat je leerervaringen delen.

In de Reis van de Held is dit de terugkeer naar de oude wereld, waarbij je in het bezit bent gekomen van de schat.

In welke fase je zit, dat is voor iedereen verschillend.

De fases kunnen ook door elkaar lopen. Mij helpen deze fases om me te realiseren dat dit een natuurlijk proces is. En dat er ook hoop is: na de verlamming en de boosheid komen er ook weer acceptatie en nieuwe betekenisgeving.

Dat gebeurde ook na de Bijlmerramp.

In de weken na het verschrikkelijke ongeluk groeide er een enorme interesse in de behandeling van brandwonden, bij onze eigen lezers en bij de lezers van andere regionale kranten. Ineens was ik de superspecialist op dit gebied. Ik schreef het ene na het andere artikel over brandwonden en de impact op de slachtoffers.

De adrenaline bleef wekenlang door mijn lijf gieren. En ik had heel sterk het gevoel dat mijn schrijfwerk er echt toe deed.

Dit is wat ik leerde: als het er toe doet, was ik kennelijk toch tot bijzondere prestaties in staat.

 

 

 

Sigrid

 

 

 


Een crisis betekent dat er behoefte is aan betekenisgeving. Als narrator-in-chief deel ik verhalen over wat de corona-crisis met ons en de wereld doet.

 

 

 

Eerdere afleveringen:

 

Op de hoogte blijven van deze artikelen? Meld je dan aan voor de Verhaalvriendenmail.

Ja ik ontvang graag deze blogs in mijn inbox

 

 

 

Over Sigrid

Verhalenmaker | Storytelling Coach | Creatieve Gids | | Auteur | Conceptontwikkelaar 

De verhalen over onszelf en de wereld beïnvloeden hoe we kijken naar onze eigen mogelijkheden.

Denk jij in problemen of in mogelijkheden? We kunnen zelf kiezen.

Je verhaal veranderen is de eerste stap in de richting van je gewenste toekomst. Ik help je om de verhalen te vinden die jou laten floreren en mensen in beweging te brengen. Ook help ik je om deze verhalen tot leven te wekken en te verspreiden.

Met verhalen baan jij de weg naar een toekomst vol mogelijkheden. Jij wordt een visionaire veranderaar, die jouw eigen verhaal gaat leven. Met helderheid, verbeelding en betekenis.

Meer weten? Laat je hier inspireren!

 

 

You may also like