Ineens waren de terrormeeuwen verdwenen

Wij zijn geen vrienden, de meeuwen en ik. Maar sinds ‘corona’ is er iets veranderd in onze vechtrelatie.

Als kustbewoners wonen wij midden in een meeuwenkolonie. Het gekrijs is in het voorjaar onverdraaglijk. We hebben dan ook al heel wat snode plannen gesmeed om ze te verjagen.

Alleen: niks helpt.

Een buurman probeerde ze af te schrikken met een laserstraal. Toen hij later nietsvermoedend zijn huis verliet, viel een fors uitgevallen mantelmeeuw hem aan. Hij kon de gerichte duikvlucht nog net ontwijken.

Met het geheugen van onze meeuwen is sowieso niets mis.

Jaren geleden werd het vuilnis in onze wijk op maandag opgehaald. De meeuwen raakten op Tweede Paasdag en Tweede Pinksterdag ernstig van slag, want dan kwam de vuilnisophaaldienst een dag later. Helemaal geflipt eisten ze hun wekelijkse vuilniszakken op.

Maar konden wij ze kwalijk nemen dat ze naast de huisvuilkalender niet ook nog eens de feestdagenkalender uit hun hoofd kenden?

Dit voorjaar waren er ineens opmerkelijk weinig laagvliegactiviteiten boven onze wijk.

Zo rustig dat ik me warempel afvraag waar ze zich ophouden. Ze verlaten toch niet zomaar hun beproefde stenenstrandjes op onze platte daken?

Uit een interview met een meeuwenexpert heb ik laatst opgestoken dat de meeuwen er ingewikkelde fourageerafspraken op nahouden. Het zijn gewoontedieren, op het autistische af, zei deze ecoloog.

De meeuwen die hier de vuilniszakken opentrekken, dat zijn helemaal niet onze eigen lawaaischoppers op het dak. Nee, dat zijn de Rotterdammers, die voor hun portie voedselafval speciaal naar de kust vliegen.

Zoveel intelligentie, dat verdient respect.

En hun aanpassingsvermogen ook. Tenslotte waren zij hier het eerst. En toch hebben ze zich vergaand aangepast aan ons. De huizen zijn hun natuurlijke rotsen geworden, de daken hun kliffen.

In coronatijd liepen ze hun vette hap mis, omdat viswinkels en patatzaken noodgedwongen gesloten waren. Geen probleem, dan gingen ze wel ergens anders vissen.

Autisme of niet. Back to nature.

Kunnen wij ons zo aanpassen aan veranderende omstandigheden?

We zouden in onze samenleving wel wat beter kunnen leren om de controle los te laten, zodat we meer meebewegen met wat de natuur ons opdient. Meebewegen met de zee en de rivieren, met wilde dieren en zelfs met virussen.

En dat begint natuurlijk met het loslaten van de strakke controle in ons eigen leven. Nu de zomer er anders uitziet dan verwacht, ligt er een prachtige kans om je improvisatievermogen een oppepper te geven.

Daarom gaat vanaf maandag aanstaande de Summer School voor Verwondering van start. Het gaat over het denken in mogelijkheden in plaats van beperkingen. Over het volgen van je nieuwsgierigheid (ook zeer van toepassing op je vakantie-adres). En over het beleven van magie door de creatieve explosies in je hoofd.

Zomers, lekker overzichtelijk en niet te lang.

Een perfect tegenwicht ook voor quarantaine-moeheid.

Overlastgevers en herrieschoppers in je (vakantie-)omgeving spotten, dat zou zomaar een mooi onderwerp voor een expeditie op de Summer School kunnen zijn. Misschien om jezelf te verbazen over veerkracht en andere wonderlijke eigenschappen van ongewenste sujetten…

Meer weten over de Summer School? Neem een kijkje via deze button!

Ik wil meer weten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Sigrid

Verhalenmaker | Storytelling Coach | Creatieve Gids | Auteur | Conceptontwikkelaar 

De verhalen over onszelf en de wereld beïnvloeden hoe we kijken naar onze eigen mogelijkheden.

Denk jij in problemen of in mogelijkheden? We kunnen zelf kiezen.

Je verhaal veranderen is de eerste stap in de richting van je gewenste toekomst. Ik help je om de verhalen te vinden die jou laten floreren en mensen in beweging te brengen. Ook help ik je om deze verhalen tot leven te wekken en te verspreiden.

Met verhalen baan jij de weg naar een toekomst vol mogelijkheden. Jij wordt een visionaire veranderaar, die jouw eigen verhaal gaat leven. Met helderheid, verbeelding en betekenis.

Meer weten? Laat je hier inspireren!

You may also like