Uit de kast als hb'er, maar liever met mijn eigen taal

Ik beken het maar: ik twijfelde. Toen ik eerder dit jaar de uitnodiging kreeg om te spreken voor ruim dertig mensen tijdens het HB-café van het IHBV, Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen, voelde ik me niet meteen gekwalificeerd. Ik heb geen IQ-score op zak die me officieel toegang gaf tot het gezelschap van hoogbegaafden.

Maar herkenning in de manier van denken als hoogbegaafde?

Ja, die was er volop. En dus stond ik toch voor de groep in het Taalhuis Amsterdam. Een prachtige plek om taal, metaforen en de wonderlijke werking van een snel en associatief brein bij elkaar te brengen.

Ik introduceerde het popcornhoofd als mijn beeld voor zo'n bruisend hoofd waarin gedachten alle kanten op springen. Minstens zo interessant waren de metaforen die de aanwezigen zelf gebruikten: een oceaan, een naaldbos in de bergen met voortdurend veranderend weer, een bellenblaas en een jungle.

In al die beelden zit iets anders: de luchtigheid van de bellenblaas, de onmetelijke diepte van de oceaan, de wilde onoverzichtelijkheid van de jungle, de grilligheid van het weer in de bergen en die enorme gedrevenheid om iets te begrijpen, te maken of te veranderen.

Er waren ook opvallend veel apparaten om dat ratelende brein te omschrijven.

"Een multidimensionale verbeeldingsmachine die altijd aanstaat", schreef iemand. Een ander zag een "oven met kolen, honger naar meer, loopt regelmatig vast". Of een 'machine ter vervaardiging van het wapen tegen de loop der dingen'.

Wauw.

Prachtig vond ik ook de metafoor van een opwindaapje dat soms te hard wordt opgewonden. Dat aapje kan te hard gaan en slaat misschien harder met de deksels dan prettig is voor je oren. Je zou willen dat iemand het sleuteltje een slag terugdraait, maar het aapje maakt ook muziek. Dat ontroerde me.

Na afloop sprak ik verschillende deelnemers. Allemaal mensen die pas hadden ontdekt dat de werking van hun hoofd een naam heeft.

Een label als hoogbegaafdheid kan herkenning en houvast geven. Een metafoor doet nog iets meer: het kan je helpen om jezelf uit te leggen, aan anderen, maar ook aan jezelf.

Taal helpt enorm om je wereld behapbaar te maken.

En nu ben ik dus ook uit de kast als hb'er.

Maar als je me vraagt wat er in mijn hoofd zit, kies ik toch liever mijn eigen woorden. Dankzij de royale inbreng is de keus in metaforen nu nog groter. Een duizenddingenhoofd. Een octopus met slingerende armen. En een oneindig heelal.