Wat het labyrint te vertellen heeft

"Wanneer ga je nou eens kiezen?" Die vraag klinkt vast bekend, zeker als je nieuwsgierig bent aangelegd of regelmatig enthousiast wordt van een onderwerp waarvan je kort daarvoor nog niet eens wist dat het bestond.

Vaak denk ik zelf eerder iets anders: wanneer kom ik nou eindelijk eens aan?

Diezelfde gedachte ging door mijn hoofd toen ik een paar jaar geleden de kathedraal van Chartres bezocht. Van buiten een van de meest imposante gebouwen die ik ooit zag: al van ver zie je de torens boven het landschap uitsteken.

Binnen, tussen de hoge gewelven en het gekleurde licht, ligt een van de beroemdste labyrinten ter wereld.

Van een afstand zag het middelpunt er verrassend dichtbij uit. Als je door het labyrint heenloopt, zijn het maar een paar bochten, schatte ik in.

Een beetje flauw eigenlijk. Hoe moeilijk kan het zijn?

Maar zodra je begint te lopen, ontdek je iets vreemds.

Je komt dicht bij het midden om er even later weer van weg te bewegen. Soms voelt het zelfs alsof je terugloopt.

Dat gevoel lijkt verdacht veel op mijn leven. Ook daarin heb ik regelmatig het gevoel gehad dat ik eindelijk wist waar ik naartoe wilde. Om vervolgens toch weer een nieuwe afslag te nemen en van dat doel af te dwalen.

Zo volgde ik ooit een opleiding tot trendonderzoeker. Eindelijk, dacht ik. Nu ga ik leren hoe ik al die losse signalen, ideeën en ontwikkelingen kan samenbrengen tot een begrijpelijk geheel. Dat leek me heerlijk. Maar hoe beter ik de tijdgeest probeerde te begrijpen, hoe meer nieuwe verbanden zich aandienden. Achter ieder patroon verscheen een nieuw patroon. Achter iedere vraag een nieuwe vraag.

Mijn fascinatie groeide alleen maar verder. En ergens voelde dat ook weer alsof ik verder van mijn doel raakte. Waarom lukt het mij niet om gewoon één onderwerp te kiezen? Waarom blijf ik steeds nieuwe zijpaden ontdekken?

Pas veel later zag ik een afbeelding van het labyrint van bovenaf. Ineens begreep ik iets wat je als wandelaar helemaal niet kunt zien.

De weg slingert helemaal niet willekeurig.

De stukken die je van het middelpunt af lijken te brengen, horen net zo goed bij de route als de stukken die je dichterbij brengen. Misschien was ik niet verdwaald, maar zag ik alleen nog niet het ontwerp dat al die paden met elkaar verbond.

Dat inzicht heeft me geholpen. Want wanneer ik terugkijk op mijn eigen leven zie ik iets soortgelijks. Ik dacht jarenlang dat de grote lijn in mijn werk te vinden was. In de journalistiek, in storytelling of in coaching. Maar die lijn zat eigenlijk niet in wat ik allemaal deed, maar in de vraag die ik maar bleef stellen.

Want steeds opnieuw ben ik gefascineerd door dezelfde vraag: hoe geven mensen betekenis aan hun leven en hun ervaringen? Die vraag liep overal doorheen, ook toen ik hem zelf nog niet zag.

Jij hebt dat misschien ook als je naar je loopbaan, je interesses of je projecten kijkt. Op het eerste gezicht denk je: wat een rommeltje. Je ziet allemaal losse eindjes.

Maar wat als je niet naar de afzonderlijke functies, titels of projecten kijkt, maar naar de draad die er doorheen loopt? Wat als je probeert te zien welke thema's steeds terugkeren?

Het zit 'm in vragen als: welke onderwerpen trekken je telkens weer aan? Waarbij stap jij telkens weer naar voren? Wat ga jij doen op een dag waarbij je verder niets hoeft?

Vaak ontdek je dat je minder dwaalt dan je denkt. Dat je al die tijd onderweg bent over een pad waarvan je het patroon nog niet helemaal kon zien.

In tegenstelling tot een doolhof kent een labyrint maar één route. Je hoeft hem niet te bedenken. Je hoeft hem alleen te blijven lopen.